زندگی دیجیتال

شروع یک پایان

hamed — Sun, 02 Dec 2007 18:49:03 GMT

اینجا به پایان رسید و اینجا شروع شد.

اگر زندگی دیجیتال را می‌خواندید، از این به بعد هایپر وب را ببینید. اگر هم نمی‌خواندید چیزی را از دست نداده‌اید!

پ.ن: فلیکر بازی را دوباره شروع کرده‌ام، این بار عکس‌هایی که خودم گرفتم را بیشتر آپلود می‌کنم. لینک‌های خوشمزه هم دوباره به روز خواهد بود. از twitter هم به سرویس فارسی viwio کوچ کردم. همه این‌ها را در هایپر وب خواهید دید.

آدرس جدید: http://hyperweb.wordpress.com

جدید

hamed — Thu, 23 Aug 2007 00:56:18 GMT

این روزها
در ورق زدن کتاب زندگی
به فصلی جدید رسیده‌ام

پ.ن: شعر زندگی هوشنگ ابتهاج الان خیلی می چسبد!

شیر زنان

hamed — Wed, 22 Aug 2007 08:23:44 GMT

سایت شیر زنان که تازه سه ماه است کارش را شروع کرده، مرجعی مناسب برای پیگیری اخبار ورزش بانوان است. شیر زنان درباره هدفش می‌نویسد: "اولین هفته نامه ورزش زنان در ایران با هدف جبران کمبود پوشش اخبار این حوزه در نشریات سراسری و ورزشی ایران به صورت خصوصی راه اندازی شده است ... طرح این هفته نامه در سال 1379 برای کسب مجوز به وزارت ارشاد تقدیم شد اما متاسفانه پس از 4سال انتظار با پاسخ منفی روبه رو گشت. امروز با گسترده تر شدن روز به روز دنیای اینترنت، این امکان برای مشتاقان ورزش زنان نیز فراهم شد تا همان طرح را در فضای مجازی پی ریزی کرده و در جهت اطلاع رسانی در خدمت دوستداران این بخش باشند."
اعضای تحریریه و عکاسان این سایت خانم‌های علاقمندی هستند که گزارش‌ها و مصاحبه‌هایشان بسیار خواندنی است.

پ.ن: این پست تقدیم به دخترخانم‌های خوره فوتبالی که آمار لیگ‌های اروپایی را بهتر از من دارند و به امید محقق شدن آرزویشان برای رفتن به ورزشگاه و تماشای مسابقه‌های تیم ملی و همین‌طور پرسپولیس و جیغ کشیدن برای آن‌ها!

سبزهای وبلاگستان

hamed — Sat, 18 Aug 2007 01:57:09 GMT

GreenBlog، یک خبرخوان آنلاین است که هر یک ساعت به طور خودکار آخرین مطالب وبلاگ‌های زیست محیطی را دریافت و به صورت خلاصه نمایش می‌دهد. این تعریفی است که بالای سایت GreenBlog.ir‌ از نوع فعالیتش می‌بینید.

به جز این، گرین‌بلاگ، آخرین خبرهای مرتبط را از آفتاب و خبرگزاری میراث فرهنگی نمایش می‌دهد. همچنین می‌توانید به کمک کدی که گرین‌بلاگ در اختیار شما قرار می‌دهد، آخرین مطالب وبلاگ‌های جغرافیایی و محیط‌زیست را در وبلاگتان نمایش دهید. یک بخش دیگر گرین‌بلاگ،‌ Toolbar آن است که آن را می‌توانید برای IE , Firefox از این آدرس دریافت کنید.

Tom Tykwer

hamed — Fri, 10 Aug 2007 21:36:12 GMT

تا همین چند سال پیش سینما برای من در سینمای امریکا خلاصه می‌شد. اما دیدن چند فیلم غیرهالیوودی و مشاهده مضامین فوق‌العاده این فیلم‌ها تاثیر بزرگی روی سلیقه سینمایی‌ام گذاشت.
هیچ وقت روزی که خداحافظ لنین را دیدم فراموش نمی‌کنم. و یا علی‌رغم اینکه کلی فیلم خوب در این سال‌ها دیدم، اما سینما پارادیزو از تورناتوره الان در فهرست فیلم‌های محبوبم اول است و من فیلم‌های دیگرش مثل Uomo delle stelle, L' (ستاره ساز) یا افسانه 1900 را دوست دارم. کیشلوفسکی بزرگ هم که نیاز به معرفی ندارد. موضوع فقط در مورد سینمای اروپا نیست. Maria Full of Grace (هر چند امریکایی محسوب می‌شود) با بازی فوق‌العاده Catalina Sandino Moreno یا Laberinto del fauno, El از کارگردان مکزیکی Guillermo del Toro یا از آسیا کسانی مثل Ki-duk Kim از کره با بهار‌، تابستان، پاییز ، زمستان و بهار یا آنگ لی که حالا یک کارگردان محبوب در هالیوود شده با امثال Wo hu cang long به ما روایتی تازه از سینما‌ (جز آنکه از هالیوود می‌شناسیم) نشان می‌دهند.

اما تام تیکور از آلمان که در این چند هفته اخیر دو فیلم پرنسس و سلحشور و همین طور فیلم بهشت او از تلویزیون ایران به نمایش در‌آمده است یکی از بزرگترین کارگردان‌های اروپا و از آینده‌دارترین سینماگران دنیاست. دنیا، تیکور را با فیلم ساده اما فوق‌العاده بدو لولا بدو شناخت. بعد از بدو لولا بدو که محصول 98 است، تیکور چند فیلم مثل همین پرنسس و سلحشور و بهشت و True را ساخت و نیز در ساخت یک اثر به یاد ماندنی به نام Paris, je t'aime (پاریس، دوستت دارم) همکاری داشت که هر کدام یک تجربه تازه برای او بودند. این تجربیات را اما در سال 2006 با ساختن فیلم Perfume: The Story of a Murderer (عطر: داستان یک قاتل) به دنیا نشان داد.

فیلم عطر را چند ماه پیش دیدم و می‌خواستم همان موقع در موردش بنویسم ولی اصولا نوشتن در فیلم‌های تیکور نیاز به وقت دارد، یعنی باید وقت گذاشت و درباره جنبه‌های مختلف فیلم‌هایش صحبت کرد. برای همین است که هنوز در مورد بدو لولا بدو یا همین عطر چیزی ننوشته‌ام. داستان فیلم عطر از رمانی به همین نام که در سال 1985 در آلمان به چاپ رسید اقتباس شده است. نکته مهم در مورد این داستان شخصیت اول آن یعنی Jean-Baptiste Grenouille است. استنلی کوبریک قبلا در جایی گفته است که این داستان را نمی‌شود به فیلم تبدیل کرد. اسکورسیزی هم نظر مشابهی داشته، دلیلش هم شخصیت پیچیده Jean-Baptiste است. اما تام تیکور جوان، کسی که در 33 سالگی فیلمی مثل بدو لولا بدو را ساخته‌ است، توانسته یک روایت سینمایی خوب از این داستان ارائه کند. این فیلم پرهزینه‌ترین فیلم سینمای آلمان در زمان ساخته‌شدنش بوده است (و شاید یکی از پرهزینه‌ترین فیلم‌های اروپایی)، فقط حیف که مثل بدو لولا بدو، تلویزیون نمی‌تواند آن را پخش کند.
اما در مورد فیلم بهشت که دیشب از شبکه 4 پخش شد، خوب است بدانید که فیلم‌نامه‌اش کار مرحوم کیشلوفسکی است و او قصد داشته یک سه‌گانه ( به سبک سه‌گانه معروف رنگ‌ها: آبی، سفید و قرمز) به نام‌های بهشت، جهنم و برزخ بسازد و این اولین آن‌ها (و آخرین فیلم‌نامه کیشلوفسکی پیش از مرگش) بوده است. صحبت در مورد فیلم، باشد برای زمانی که از بدو لولا بدو نوشتم و کمی از علاقه‌های سینمایی تیکور گفتم، فعلا همین را داشته باشید که سکانس پرواز هلیکوپتر یکی از فوق‌العاده‌ترین پایان‌های سینمایی است که تا به حال دیدم. با وجود کارگردانی بسیار خوب تیکور، آرزو می‌کردم کاش کیشلوفسکی زنده بود و می‌توانست سه‌گانه بهشت، جهنم وبرزخ را بسازد. بعد می‌شد درباره شخصیت‌های بهشت حرف زد: Philippa و Filippo که چه نوع زوجیت و تکاملی را می‌خواهند نشان دهند. راستی تگ‌لاین فیلم بهشت، What Would You Risk For Love هست، حالا کاری ندارم که فیلم به خاطر بعضی صحنه‌ها، R گرفته، ولی چرا نگاه‌ها را سانسور می‌کنند؟

مرتبط: سایت رسمی تام تیکور

White Flag

hamed — Sun, 05 Aug 2007 02:50:18 GMT

هر چند وقت یک‌بار گیر می‌دهم به یک آهنگ و روزی هزار بار به آن گوش می‌کنم. آهنگ این روزها White Flag از Dido است. دو نسخه‌اش را دارم که یکی نسخه اجرای زنده آن است. این آهنگ در سال 2003 در چارت‌ خیلی از کشورهای اروپایی اول بوده، حتی برای جایزه Grammy هم نامزد شده است. اگر اشتباه نکنم نسخه اجرای زنده‌ای که دارم مربوط به کنسرت‌های Live 8 است، جایی که بیل گیتس، Dido را در کنسرت Live 8 هاید پارک لندن معرفی می‌کند. باید این نسخه Live را بشنوید تا بفهمید چرا من هم مثل مردم ، آخرش را با Dido زمزمه می‌کنم که I'm in love and always will be.

دریافت نسخه عادی (غیر زنده) White Flag

فردا

hamed — Fri, 03 Aug 2007 19:36:18 GMT

این عکس را رویترز از مراسم اعدام قاتلان قاضی مقدس گرفته است. عکس دیگرش را هم در ایسنا می‌توانید ببینید.

این عکس را دی ماه سال گذشته گرفتم. پسرک دستمال فروش که به گفته خودش مثل خواهر و برادرهایش مجبور بود کار کند، برای در امان ماندن از سرما،‌ توی کارتن نشسته بود.

دوست داشتم آن دختر کوچولو در این سن، مردن یک آدم را نبیند،
هر چقدر هم که آن آدم بد بوده باشد.
دوست داشتم آن پسر بچه در این سن مجبور نباشد کار کند،
هر چقدر هم که خانواده‌اش به پول نیاز داشته باشند.
دوست دارم فردا مال من باشد
و مال دختر بچه‌ای که مردن دیگری را نمی‌بیند
و پسر بچه‌ای که مجبور نیست کار کند.
وای که این شب تاریک چه‌قدر طولانی شده،
پس کی سحر می‌شود؟

کتابخانه زندگی دیجیتال: استاد عشق

hamed — Wed, 01 Aug 2007 20:03:18 GMT

"بله، آقا بیژی جون *، مادربزرگ شما، خانم گوهرشاد خانم، برای کلمه‌ی آقا و خانم، ارزش بسیار زیادی، قائل بودند. ایشان سال‌ها سعی کردند،‌ معنی این دو کلمه را به من و برادرم بیاموزند. گوهرشاد خانم می‌گفتند، یک آقا یا خانم،‌ هیچ‌گاه دروغ نمی‌گوید. تهدید نمی‌کند. همیشه دست افتاده را می‌گیرد. حرف بد نمی‌زند. فکر بد نمی‌کند. ایشان حتی درباره‌ی طرز نشستن، برخاستن، سخن گفتن یا غذا خوردن یک آقا و یک خانم، به قوانین خاصی اعتقاد داشتند، که به ما یاد می‌دادند." از متن کتاب استاد عشق

امروز عصر دوستم وحید آمده بود خانه‌مان. کتابی که دستش بود را گرفتم و نگاه کردم: استاد عشق. برگشتم و به وحید گفتم: پسر جان، این چیزها چیه که می‌خونی.
درست دقت نکرده بودم، فکر کردم یکی از این کتاب‌های صد تا یک غاز درباره عشق و این چیزهاست. دوباره که نگاه کردم دیدم پایینش نوشته: نگاهی به زندگی و تلاش‌‌های پروفسور سید محمود حسابی. معطل نکردم و اجازه خواندش را از وحید گرفتم. از ساعت 6:30 عصر تا تقریبا نزدیک 10 کتاب را تمام کردم. فوق‌العاده بود. درباره زندگی یکی از قهرمان‌های زندگی‌ام یعنی محمود حسابی. از کودکی و نوجوانی‌اش‌، از تحصیلاتش و بازگشتش به ایران و مشکلات و دشواری‌های زندگی. پیش از این تمام دانسته‌هایم درباره پروفسور حسابی به چیزهایی بود که در تلویزیون دیده بودم اما این کتاب که فرزند دکتر نوشته کمک کرد بهتر آقای حسابی را بشناسم.

خوبی دیگر این کتاب این بود که بعد از خواندش، وقتی به کارهایی که این مرد انجام داده و سختی‌هایی که تحمل کرده نگاه می‌کنم واقعا تمام مشکلاتم را فراموش می‌کنم. این خیلی امیدوار کننده است که بدانی بزرگان این قوم، چگونه جلوی ناملایمات ایستاده‌اند و تسلیم نشده‌اند. قسمت اول این نوشته که متنی از کتاب استاد عشق است را چند بار خواندم. آقا بودن و خانم بودن. این شاید تمام آن چیزی باشد که به آن احتیاج داریم که آقا باشیم، خانم باشیم. و خوب باشیم.

کتاب را سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی منتشر کرده است. نسخه‌ای که من خواندم چاپ بیست و چهارم درپاییز 84، در 216 صفحه و به قیمت 1600 تومان بود. توصیه می‌کنم حتما کتاب را تهیه کنید و بخوانید.

* آقا بیژی، اسمی بوده که پروفسور حسابی‌،‌ پسرشان ایرج را با آن در خانه صدا می‌کرده‌اند، به معنای آقا پسر.

پ.ن: در آن نظرسنجی کذایی، پنجاه و هفتم شدم. اینجا برنده‌ها و بقیه را ببینید.

Agile Tools for .NET

hamed — Wed, 01 Aug 2007 01:55:18 GMT

هر چند که اساتید فرمودند که بی‌خیال این جینگول‌بازی‌ها شویم، اما امروز توی فیدریدر لینکی دیدم به این صفحه که ابزارهای مورد نیاز برای Agile based Development در مایکروسافت دات نت را لیست کرده است. بیشترشان هم مجانی هستند. حیفم آمد معرفی نکنم، ولی شما استفاده نکنید!

Hostel: Part II

hamed — Sat, 28 Jul 2007 17:56:16 GMT

نام فیلم: Hostel: Part II (هتل: قسمت دوم)
محصول 2007 امریکا
ژانر: ترسناک
کارگردان: Eli Roth

خلاصه فیلم: شروع فیلم با ماجرای کشته شدن پکستون است. پکستون تنها نجات‌یافته قسمت قبلی فیلم است که هر شب کابوس آن کشتارگاه مخوف را می‌بیند و بالاخره هم یک روز صبح سرش توسط اعضای همان گروه بریده می‌شود. داستان قسمت دوم فیلم از اینجا شروع می‌شود. بث، لورنا و ویتنی به پیشنهاد اکسل که در کارگاه نقاشی با وی آشنا می‌شوند برای گذراندن تعطیلات به هتلی در اسلواکی می‌روند. آن‌ها از راز این هتل بی‌خبرند و نمی‌دانند که مشخصات آن‌ها وارد شبکه قربانیان شده است. تاد و استوارت هم دو مرد امریکایی هستند که برای کشتن به اسلواکی آمده‌اند، هر چند استوارت هنوز این را نمی‌داند. با ناپدید شدن لورنا، کشتارهای قسمت دوم فیلم آغاز می‌شود.

پیام فیلم: حیوان بودن جالب نیست.

از نظر من فیلم‌های ترسناک سه دسته‌اند: دسته اول واقعا ترس و وحشت را به تماشاگر منتقل می‌کنند: از بعضی فیلم‌های هیچکاک و کوبریک بگیرید تا نمونه‌های جدیدتری مثل سکوت بره‌ها. دسته دوم چندش‌آور هستند و هنرشان در نشان دادن سلاخی کردن آدم‌ها و دل و روده قربانیان است مثل Wrong turn, Hills have eyes و... دسته سوم اما خنده‌دار هستند یعنی به جای ترساندن تماشاگر بیشتر سرگرمش می‌کنند مثل خانه‌ای روی تپه جن زده و .... فیلم Hostel: Part II‌ از دسته اول است. در این سال‌ها به جز چند مورد (مثل سه‌گانه اره) واقعا فیلم ترسناک خوبی ندیده بودم. بیشتر یا از دسته فیلم‌های چندش‌آور یا از خنده‌دارها بودند. اما قسمت دوم فیلم هتل (اقامتگاه) واقعا عالی بود.

قسمت اول فیلم، نشان می‌دهد که چند جوان امریکایی برای خوشگذرانی می‌روند اسلواکی و وارد بازی مرگباری می‌شوند. قسمت دوم فیلم اما تمام نقاط تاریک قسمت اول را روشن می‌کند. موضوع اساسا از این قرار است که جایی هست در اسلواکی که مردم می‌توانند بروند همدیگر را بکشند. مشتریان این مکان مخوف از سراسر دنیا می‌توانند قربانی دلخواهشان را انتخاب کنند، پول آن را بپردازند، به اسلواکی و به محل مورد نظر بروند و هر طوری که دلشان می‌خواهد قربانی‌شان را بکشند. فیلم از نظر نشان دادن خشونت واقعا سطح بالایی دارد، هر چند که در بیشتر کشورها،‌ نمایش آن برای افراد بالای 18 سال است اما به نظر این رده‌بندی سنی مناسب نیست.

بخش ترسناک فیلم روی نحوه کشته شدن سه شخصیت اول داستان یعنی بث، لورنا و ویتنی متمرکز است. صحنه‌های مربوط به چگونگی مرگ لورنا واقعا مو را بر بدن بیننده راست می‌کند و تعجب می‌کنی که اصولا چرا یک نفر باید به حمام خون (به معنای واقعی کلمه) احتیاج داشته باشد و خودش را با خون قربانی شستشو دهد. این اما تمام وحشتناکی فیلم نیست. در اتاق‌های دیگر این قتل‌گاه هر کدام از مشتریان‌،‌ فانتزی خودشان را برای کشتن دارند. پیرمردی، پسر جوانی را به تخت بسته و ذره ذره از گوشت او جدا می‌کند و در یک فضای شاعرانه (با شمع و موسیقی) تناول می‌کند! (این بخش آدم را به یاد استاد هانیبال می‌اندازد)، دیگری قربانی‌اش را به تختی بسته و او را با برق شکنجه می‌دهد و ...

نکته مهم فیلم روی شخصیت دو مرد امریکایی یعنی تاد و استوارت است. تاد قرار است ویتنی را بکشد و استوارت، بث را. تاد از اول ورودشان کلی انرژی دارد بر عکس استوارت که مردد است. اعضای گروه قاتلین (یا همان مشتریان) حتما باید خالکوبی مخصوصی انجام بدهند، تاد این کار را انجام می‌دهد و کلی هم حال می‌کند ولی استوارت که یک مرد معمولی است نگران این است که در صورت خالکوبی کردن چه جوابی به زنش بدهد! وقتی نوبت آن‌ها می‌شود،‌ تاد خوشحال است و می‌رود دستگاه سنگبری دستی را برمی‌دارد تا صورت ویتنی را تراش بدهد! ولی موقعی که دستگاه را به صورت ویتنی نزدیک می‌کند سیم از پریز جدا می‌شود و دستگاه می‌ایستد. تاد با قهقهه دوباره دستگاه را راه می‌اندازد و کارش را از سر می‌گیرد (این بخش تقریبا دیوانه کننده است)، برمی‌گردد تا به پریز نگاهی بکند که دستگاه اتفاقی به صورت ویتنی می‌گیرد و خون به اطراف می‌پاشد. تاد که این صحنه را می‌بیند به خود می‌آید و روکشی روی صورت ویتنی که هنوز زنده است می‌اندازد و از اتاق بیرون می‌رود. متصدی به تاد می‌گوید که باید برود و کارش را تمام کند، این در قرارداد آمده که هر کسی که وارد می‌شود فقط در صورتی که قتل کرده باشد می‌تواند خارج شود. ولی تاد که قبلا موضوع را شوخی می‌گرفت، ولی حالا روی جدی قضیه (یعنی حیوان بودن) را دیده، اعتنایی نمی‌کند. چند لحظه بعد سگ‌ها تاد را توی آسانسور تکه تکه می‌کنند.
از آن طرف استوارت مردد وقتی می‌بیند که قربانی‌اش بث است اول سعی می‌کند به بث کمک کند تا فرار کنند، ولی ناگهان نظرش عوض می‌شود. استوارت مردی است که می‌خواهد جدی گرفته شود، می‌خواهد همه به او احترام بگذارند. حالا می‌خواهد برای ثابت کردن خودش بث را بکشد ولی ماجرا عکس می‌شود. در نهایت این بث است که مشتری می‌شود و استوارت را به طرز فجیعی می‌کشد.

قسمت دوم فیلم Hostel کامل کننده ایده لذت از کشتن است و نشان می‌دهد چطور آدم‌ها این غریزه حیوانی خود را ارضا می‌کنند (این یعنی ما همه قاتل بالفطره هستیم؟) نکته بسیار جالب دیگر حضور گروهی از بچه‌ها در فیلم است. جایی که گرداننده مجموعه، سلاحش را به روی سر تک تک بچه‌ها گذاشت و از آن‌ها خواست تا یک قربانی معرفی کنند واقعا تاثیرگذار بود که البته از تارانتینو جز این انتظار نمی‌رود. برادر تارانتینو کارگردان فیلم نیست اما اصولا هر وقت فیلم جذابی که در آن خون زیادی وجود دارد را می‌بینید باید منتظرش باشید، در این فیلم هم ابتدای فیلم عبارت "تارانتینو تقدیم می‌کند" خودنمایی می‌کند.

خیلی دوست دارم دیدن این فیلم را به شما توصیه کنم ولی این کار را نمی‌کنم. من فیلم‌هایی در این سبک را دوست دارم. به خصوص که بعد از دیدن فیلم بشود به واکاوی شخصیت‌هایش پرداخت، ولی مطمئن نیستم که بقیه هم از دیدنش لذت ببرند بنابران توصیه نمی‌کنم. فیلم را اگر ببینید تصدیق می‌کنید که در عین حال که ترسناک است، لایه‌های دیگری هم دارد. این که خشونت را در بالاترین شکل ممکن ببینی، کمک می‌کند به نگاهی واقع‌بینانه درباره خوی حیوانی آدم‌ها. این که جایگاه آدم‌های مریض در این دنیا کجاست. جایگاه آن‌ها که قربانی می‌شوند کجاست. جایگاه انسانیت کجاست. Hostel Part II فقط 93 دقیقه بود،‌ اما جنایت علیه بشریت قرن‌هاست که ادامه دارد: نگاه کنید به کامبوج،‌ روآندا،‌ بوسنی و هرزگوین‌، عراق، فلسطین و ...، نگاه کنید و ببینید که خوی حیوانی آدم‌ها چه بلایی سر بشریت آورده است. حیوان بودن جالب نیست. اصلا جالب نیست.